Kilka dni w Ustce (2025)

We wrześniu moi rodzice pojechali sobie do Ustki. A ja i kabak postanowiłyśmy ich odwiedzić na kilka dni :)

Mieszkaliśmy w ośrodku "Niewiadów", który położony jest z dala od centrum, w lasach na skraju poligonu.

Kolorowe domeczki są utopione w sosnowym lesie. To chatki typu "Brda", ale o ciekawym przebudowaniu, bo dzielone na pół, z wejściami z obu stron. Idealne właśnie na 4 osoby.

Miejsce, które zauroczy każdą osobę, która z nostalgią patrzy w przeszłość i nie ma traum z dzieciństwa, o których chciałaby zapomnieć. Omszałe dachy, zasypane igliwiem balkony, stare chodniczki z kwadratowych betonowych płyt i charakterystycznie wygięte ławki, idealnie komponujące się z całością tutejszego krajobrazu.

Wnętrze domku i te cudne, ciepłe kolory boazerii! :)


Kolacja dopasowana kolorystycznie do wystroju :)

Już, już mamy się wybierać na plażę, a tu dźwięki wybuchów z poligonu zaczynają jakoś dziwnie przybierać na sile i co gorsza się zbliżać. Do tego robi się ciemno i jak nie walnie wodospadem z nieba! Tylko patrzeć jak wichura połamie drzewa i pozrywa dachy. Siedzimy więc i z okna na pięterku podziwiamy otaczajacy świat. Zapach targanych wiatrem sosen i mokrej bejcy. Gęsty deszcz rozmazujący się we mgle. Cieszymy się, że nie wyszliśmy 5 minut wcześniej, bo byśmy spłyneli, a tak na sucho oglądamy sobie malowniczy spektakl pt. "solidna burza" :) W tej odsłonie ośrodek wygląda chyba najbardziej uroczo.

A tak w ogóle to jesteśmy tu już po raz drugi. Spaliśmy tu kilka nocy we wrześniu 2021

Wtedy pozwiedzaliśmy trochę dokładniej okolice Ustki:
- bunkrowo-wojskowe klimaty w Lędowo Osiedle LINK
- różne opuszczone budynki LINK
- klimaty portowe LINK

Największy urok ośrodka czuć wieczorami. Jesteśmy tu zupełnie sami! Za kilka dni zamykają. Domki nie są ogrzewane, a ciepły sezon się kończy. W zapadającym zmroku błyska ostatnia zasiedlona chatynka pośród ciemnych, wygasłych trójkącików. Poza nami to już tylko ptaki i szum sosen.

Osobliwy smaczek mają więc wieczorne wyprawy do "łaźni". Skądinąd już bardzo dawno nie słyszałam, aby w ten sposób nazywac ów przybytek.

Nasz domek nocną porą.

Od naszego poprzedniego pobytu szczęśliwie niewiele się zmieniło w tym miejscu. Nadal dostaje się wózki bagażowe - dwukółki z dyszelkiem.

Na plażę schodzi się wciąż tymi samymi schodkami z mozaiką na słupkach.

I nadal jest nasze ulubione molo :) Pachnące rybą, wodorostem i starym bunkrem :) Gdzie karbowany beton nosi w sobie wspomnienia wielu sztormów, a wystająca z niego zaostrzona palisada przywodzi na myśl pradawne zabezpieczenia grodów i twierdz. Odwiedzamy je każdego dnia z rana - posiedzieć na samym koniuszku, zagapić się w dal i posłuchać jak mewy drą dzioby. Morze trafiło się nam zarówno gładkie jak lustro, jak i sfalowane na tyle, że wiałam z molo w podskokach, więc z tej konkretnie "wyprawy" niestety nie mam zdjęć ;)

Jak już pofatygowaliśmy się nad morze - to warto by też potarzać się w piasku. Zwłaszcza, że ilość ludzi jest akceptowalna :)

Piasek po deszczu przybiera czasem strukturę kaszowatą.

Pobyt na plaży bez fikołków jest nieważny!

Kabaczek wprowadza swoją własną plażową tradycję.

Trzeba dodać, że owe wspaniałe zwyczaje dotyczą wyłącznie plaż piaszczystych. Na głazach czy skalistych klifach witamy morze inaczej (np. siadając w jeżowca ;) )

Wszelakie kutry i przystanie rybackie zawsze cieszą moje oczy. Nie wiem czy chodzi o malowniczy rozgardiasz czy o ścisłe powiązanie tematu ze smakowitymi rybami? :)

Zlot wędkarzy na cyplu.

Ptaszyska ładnie nam pozowały.

No daj żesz buziaka skubańcu!

Wieczorem na plaży zaszły pewne zmiany - wylazły ciekawe chmury na linii horyzontu. Zachód słońca jest więc taki hmmm... specyficzny ;)

Pojawia się też sporo wojskowych okrętów (w sumie chyba z kilkanaście sztuk się kręciło). Chyba mają jakieś ćwiczenia. A ja durna nie wzięłam aparatu z dużym zoomem. Zachciało mi się pakować na lekko... Mogę więc jedynie zasugerować, że te szare plamy to są właśnie te statki ;)

Wijące się konary sosen na wydmach.

Idziemy też do centrum Ustki poszukać jakiś ryb. Można je spotkać w różnych miejscach, również pod stopami - wtopione w płyty chodnikowe.

Inne ryby też się trafiły! Tu pozuje węgorz. Tzn. pół węgorza ;)

Co mi się jeszcze rzuciło w oczy w miasteczku? Murale, pokrywające nieraz całe ściany domów. W dużej części takie tematyczne.

Są też ścienne obrazki starsze, wyraźnie przyprószone już patyną.

Strzeliste budynki z czerwonej cegły.

Zaglądamy też czasem do knajp i w niektórych trafia się pomysłowe wyposażenie, które jest miłe dla oka i zapadające w pamięć. Chciałabym mieć w domu taki stół i taką umywalkę! :)

.
Kolejny wieczór jest zupełnie bezwietrzny, a morze gładkie jak tafla. Szkoda, że nie jest ciut cieplej - fajnie by się pływało!

Mamy okazję obserwować też z daleka sesję ślubną z efektami specjalnymi. Ajajaj! Czego tam nie było! Wybuchy, zimne ognie w wersji XXXXL, kolorowe dymy, podkład muzyczny o atmosferze zmiennej. Moje zdjęcia zrobione kartoflem zapewne obrażają uczucia estetyczne wielu miłośników profesjonalnie nadętej fotografii, ale dają pewną sugestię "krajobrazu z nowożeńcami" i tego co się tam odbywało.

A potem znów las. Igliwie chrupiące pod butami na wygryzionym asfalcie. Takie drogi często prowadzą w ciekawe miejsca. Tu natrafiamy akurat na leśne zabudowania - chyba jakiegoś opuszczonego ośrodka. A przynajmniej póki co nieużywanego.

No i tak to było w tej Ustce.


Pozdrawiamy - tacy byliśmy we wrześniu 2025 :)