Uwędzeni w dymie cz.6 (2026) - Stohánek

Przed nami solidna skałka z kamiennymi schodami wchodzącymi w szczelinę. Ponoć był tu kiedyś zamek.

Schody wyglądają jakby spływały - jakby właśnie zaraz miały się wylać, zmienić w wodospad, ale w ostatniej chwili jednak zastygły. Korytarz, którym idziemy jest pełen nisz, grot i rytych napisów. Mech również dzielnie walczy o przestrzeń dla siebie.

Jak zwykle - przeszłość poligonowa w pełnej krasie.

Z zamku chyba za bardzo nic nie zostało, a przynajmniej my nie znaleźliśmy. Na szczycie jest tylko wycięte w skałach zagłębienie, jakby pokoik bez dachu i obok jest jeszcze zadaszona, niewielka komora.

W zagłębieniu jest przygotowane miejsce biwakowe. Grupa rowerzystów właśnie zbiera się do odejścia. Jak oni zniosą te swoje rowery z opasłymi sakwami po tych falistych schodach??? Ciężko mi to sobie w ogóle wyobrazić! Ale uprzedzając fakty - wracając nie napotkaliśmy szczątków ani ludzkich ani rowerowych, więc chyba im się udało ;)

Fajnie, że nie musimy rozpalać ogniska - zostało tyle żaru, że wystarczy tylko dorzucić patyczek. I jeszcze od ekipy dostaliśmy musztardę, piwo i dwie papryki. Miło :) Prosili tylko, żeby przyniesć potem z dołu drewna dla następnych włóczęgów, co oczywiście zrobiliśmy! Przytachaliśmy trzy razy tyle co było początkowo i ukryliśmy w komorze, aby nie zamokło :)

Podpiekamy więc coraz to kolejne wiktuały, dorzucamy szczapki i cieszymy się ciepłymi kolorami wieczoru, które coraz mocniej spływaja na okolicę.

Często też wychodzimy z naszej kamiennej studni, by ucieszyć oczy rozpościerajacymi się na wszystkie strony widokami.

Taka ciekawa skalna formacja rozciąga się tuż obok. Zwą ją Dlouhý kámen lub Titanic.

W dole mamy morze lasu i gdzies tam w dali majaczy Ještěd.

Szpiczasty skubaniec na zbliżeniu.

A tu na pierwszym planie Jeleni vrch (gdzie byliśmy dzisiaj), a dalej wystaje Ralsko, gdzie byliśmy wczoraj!

A tam gdzieś Devin - gdzie wybieramy się jutro! :)

Fajne pokręcone drzewa rosną na szczycie tego Stohanka!

A to musi być Bezděz, no bo co inne takie rogate?

Drewno zebrane i ukryte. Ognisko zgaszone. Kolory zgasły również, bo słońce ostatecznie się schowało. Chłód zaczyna wpełzać na skały i w doliny. Czas wracać do busia i mościć gniazdo ze śpiworów, kocy i puchowych kurtek. Ciekawe czy noc będzie znowu taka lodowata? I czy znów będą nas niepokoić tajemnicze ciężarówki?

cdn

Uwędzeni w dymie cz.5 (2026) - Velký Jelení vrch

Parkujemy busia koło wiaty osłaniającej fragment tzw. "geościeżki". Daszek utworzono nad plastyczną mapą, która tworzy jakby stół. Na stół się to nie nadaje ze względu na rosochatość i pochyłość. Takie dziwne coś zbudowali - chyba tylko do ozdoby. Nieopodal tej wiaty planujemy nocować.

Przebiega tędy asfaltowa droga, ale miejsce wydaje sie ciche i rzadko odwiedzane. Praktycznie nic tędy nie jeździ. Nawet początkowo się zastanawiamy czy gdzieś po drodze nie stał zakaz wjazdu - bo spędzamy przy wiacie jakiś czas, gotujemy sobie żarcie, a nie mija nas kompletnie nic. Sytuacja zmienia się nocą. Gdzieś między godziną 2 a 3 pojawiają się ciężarówki. Przemyka pierwsza, druga, dziesiąta... Ki diabeł? Co one wożą i czemu nie za dnia? Takie wywrotkopodobne, zabłąkała się też jakaś cysterna. Niektóre mam wrażenie, że jadą bez świateł. A może to ciężarówki widmo? W nocy człowiek bywa w dziwnym stanie psychicznym i potrafi sobie wkręcać różne absurdalne historie... No więc mi się te nocne ciężarówki bardzo nie podobają...

Nieopodal naszej wiaty stoi pomnik. Betonowy obelisk upamiętnia miejsce wypadku sprzed ponad 75 lat - zderzenia ciężarówki z samochodem osobowym. Środek nocy, ciemne poligonowe drogi, no i bum! Zginął wówczas generał Antonin Sochor - bohater wojenny ceniony zarówno przez Czechosłowację jak i ZSRR.

Wokół owego wypadku narosły różne legendy i teorie spiskowe - że nie był to przypadek a zamach i czystki w szeregach ówczesnych komunistycznych władz. Współczesne śledztwa miały ponoć zdementować legendy i obstawiać wersję nieszczęśliwego wypadku. A jak było naprawdę - pewnie się już nie dowiemy.

Poranek jest słoneczny, ale fest zimny. Busio zdawał się być z lekka oszroniony... Dziś postanawiamy wyjść na jedną z pobliskich górek zwaną Velký Jelení vrch. Na szczycie ma skałkę, powinny być z niej widoki i nie prowadzi tu żaden szlak. Wszystko do kupy brzmi więc bardzo rokująco :) Tuptamy początkowo szeroką, żwirową drogą...

...która bardzo szybko odchodzi w inną stronę, a nasza trasa zyskuje na malowniczości.

W końcu pojawia się skałka, a jej zbocza porastają jakieś czeremchy czy inne biało kwitnące krzaczki o oszałamiających zapachu. Wiosna to jednak piękny czas - trochę dupka marznie nocami, ale aromaty budzącej się do życia przyrody rekompensują wszelakie niedogodności!

Coby się dostać na górę trzeba się trochę powspinać - raczej nie jest to dogodne miejsce dla osób z lękiem wysokości albo lubiących chodzić ścieżkami wyłącznie w poziomie ;) Z dużym plecakiem też mogłoby być ciężko.

Szczyt jest wietrzny i widokowy. Skaczemy po skałkach w poszukiwaniu kawałka równego miejsca, coby się nam termosy nie sturlały w przepaść. Szczęśliwie nie nastawiali tu żadnych barierek, więc miejsce daje namiastkę poczucia dzikości. Długo tu siedzimy wciągając kanapki, grzejąc się w słońcu i nikt inny się nie przewija. Miejsce jest tylko nasze! :)

Można sobie pozoomować, szukając znanych juz miejsc. To np. wygląda na zamek Trosky.

Ještěd - z daleka i z bliska.

To muszą być Karkonosze. Ale tam tego śniegu jeszcze leży! Brrrr....

Ralsko.

A to chyba widoczek w stronę pagórka z zamkiem Devin i Široký kámen. Tam planujemy się wybrać w najbliższych dniach.

Tą charakterystyczną, długą ścianę zwą Dlouhý kámen lub Titanic. Ze Stohanka będziemy mieć na nią jeszcze lepszy widok.

A tych wygryzionych, szpiczatych górek nie umiem kompletnie zlokalizować. Może ktoś rozpoznaje i podpowie?

Jest też wpisownik. Poza weekendami chyba rzadko tu ktoś bywa. Fajna sprawa w Czechach z tymi wpisownikami, że jest zwyczaj ich umieszczania i w chatkach, i na szczytach, i w ruinach.

Schodzimy inną drogą, mijając malownicze skałki i wąwozy.

cdn