Wyspa ma trójkątny kształt, jest płaska i częściowo zabagniona, więc totalnie różni się od innych wysp u wybrzeży Adriatyku, które zazwyczaj są skaliste. Przed zabudowaniem i rozwojem nadmiernie rozbuchanej infrastruktury turystycznej uratowało ją położenie w strefie przygranicznej. Do dziś prowadzi tam jeden most i jedna droga, która zresztą szybko się kończy. Już od czasów jugosławiańskich wyspa stała się głównym miejscem bytowania nudystów. Ten aspekt również ogromnie nam przypada do gustu, gdyż kąpanie się w mokrych szmatach uważamy za idiotyzm. Pobyt w tym miejscu pokazał jednak, że do prawdziwego nudysty to nam jeszcze bardzo daleko! ;)
Po wyspie za dużo nie pojeździmy. Droga kończy się przy kempingu, więc tam zostajemy. Znajdujemy bez problemu cieniste, zaciszne miejsce na namiot, rozpakowujemy się i idziemy zwiedzać.
Nieopodal kempingu stoją budynki wyglądające jak dawne stołówki czy inne obiekty związane z jakimś ośrodkiem. Obecnie służą za składziki albo nieużywane powoli się zawalają.
Obok namierzamy bardzo przyjemny pojazd. To jugosłowiański traktor IMT 533.
![]() |
![]() |
|---|
Instrukcja rozruchu w niskich temperaturach chyba się dziś nie przyda ;)
Kawałek dalej spotykamy jeszcze słodsze maleństwo! To coś też produkowali w Jugosławii i zwie się "Tomo Vinković". I ponoć jest przegubowe, bo "łamie się" w połowie i ponoć dzięki temu jest bardziej skrętne.
Na zdjęciach z traktorami można zauważyć w tle dziwne budynki - takie wysokie i szczupłe u podstawy. To drewniane domki stojące na brzegu morza. Takie jak lubimy - stare, nieco już nadgryzione patyną lat. No i położone jak trzeba - wychodzisz i od razu jesteś na plaży. A nie że musisz iść te 200 metrów jak z naszego namiotu. Idziemy spytać o nie do pobliskiej recepcji, obejmującej też inne obiekty. Mówią nam, że domki są dwuosobowe i w trójkę się tam nie zmieścimy. Poza tym mają zabójczą cenę - za 2 osoby 70 euro za noc ze śniadaniem. Ze śniadania nie można zrezygnować. Trochę żal, bo domki mają przeciekawą architekturę i idealnie pasowałyby do mojej kolekcji "ośrodki z dawnych lat". Ale skąpstwo bierze górę... póki co ;)
Docieramy w końcu i nad morze.
Plaża przy rzece jest w miarę pusta - rzeka niesie zimną wodę, więc może dlatego.
Brzegi rzeki są mocno obsadzone domkami na palach.
Do plaży też gdzieniegdzie dochodzą pojedyncze zabudowania noclegowe dla turystów. Większość z nich jest nawet dość miłych dla oka, acz już nie aż tak, jak te "nasze" drewniane domki napotkane wcześniej.
Główne plaże nudystów, te przylegające bezpośrednio do ośrodka, są tłoczne i upstrzone rzędami leżaków i parasoli. Aż tak dziwnie, bo nudyści zawsze mi się kojarzyli z miejscami kameralnymi i dzikimi.
W nocy ożywa las za płotem naszego kempingu. Wyspa w ogóle jest zamieszkana po brzegach, nad morzem i rzekami są ośrodki, knajpy i dacze. Wnętrze jest puste. Pokrywają go bagna, ostre, wysokie kępy traw i niewielkie drzewka.
Ogólnie mówiąc trudny do przebycia chaszcz. Ścieżek nie ma, bo w sumie po co komu tam leźć? Nawet buby nie wypatrzyły ni ruinki, ni starorzecza, więc specjalnego parcia na eksploracje nie ma. Bytują tam na wpół dzikie krowy, które przepływają przez rzekę i wędrują po wyspie. Szlag wie do kogo należą. To te, które łażą również po kempingu, zostawiając placki - ku rozpaczy gospodarzy i sporej ilości turystów. Nie wiem tylko czy one przypływają z Albanii czy ze stałego lądu od strony czarnogórskiej. W nocy często słyszymy ich muczenie, głośne i pełne rozpaczy, tak jak ryczy niewydojona krowa albo taka która wpadła w jakąś pułapkę. Nieraz jest na tyle tubalne, że wręcz przypomina jelenie na rykowisku.
Chaszcze z wnętrza wyspy to również raj dla innego zwierza, który dla nas okazuje się mocno egzotyczny. Wieczorami odzywają się szakale (czy tam inne kojoty). Ich dźwięk to ni wycie, ni śmiech, ni tęskne zawodzenie. Wyją kilkakrotnie każdego wieczora, ale zwłaszcza jeden koncert był nieco przerażający, zwłaszcza, że było tych głosów kilkanaście i zdawały się być gdzieś zaraz za płotem, przy którym stoi nasz namiocik.
Potem znów rozlega się ryczenie. Może to znów te krowy? Ale brzmi to bardziej jak trąbienie? Hmmm... Słonie tu raczej nie występują ;) Wściekłe byki? Trąbienie łączy się z głuchym dźwiękiem łamanych konarów, jakby coś dużego rozbijało się o drzewa. Do tego dochodzą ptaki zawodzące na wszelakie możliwości ptasich gardzieli. Są też świetliki, ale świecą słabo i szybko gasną. Tutejsze wieczory mają więc interesujący podkład muzyczny :)
Stawiając namiot kopiemy tzw. "dołki na pupę". Ostatnio na jednym z wyjazdów nauczyła mnie tego koleżanka. Świetny patent! Jak się śpi w namiocie, oczywiście na powierzchni podlegającej kopaniu (więc beton lub skała odpada) i jak się trudno wygodnie ułożyć, bo plecy są zbyt przegięte - to wystarczy wykopać dziurę pod kuper pod namiotem w odpowiednim miejscu i od razu robi się mega wygodnie. Że ja też tego wcześniej nie wymyśliłam, tylko podkładałam sobie polary czy plecak pod nogi.
A wracając jeszcze do nudystów - o dziwo są tu nie tylko takowe plaże, ale w podobnych klimatach również jest utrzymany kemping - wszyscy chodzą bez ubrania. Tak gotują, myja naczynia, siedzą na krzesełkach, imprezują. Tak jak kąpiele na golasa bardzo wpasowują się w nasze gusta - to na kempingu chodzimy w ubraniach, co czasem spotyka się z mocno krzywymi spojrzeniami innych użytkowników przybytku. No ale po pierwsze - chłód. Rozbiliśmy się celowo w cieniu, żeby nas słońce nie budziło o 6 rano i wieczorami to raczej myślę o ubraniu długich spodni i bluzy niż bieganiu nago. Drugą sprawą są nasze drewniane krzesełka, które znaleźliśmy sobie na pryźmie nieopodal. Siadając na nich bez ubrania można by sobie nieźle nawbijać drzazg w odwrotną stronę. Do tego dochodzi kwestia komarów i meszek, które wieczorami wyruszają na żer. No trudno - wolimy nie marznąć, nie mieć jeża z d... i nie robić za idealna karmę dla insektów, nawet za cenę tego, że znowu pewnie łamiemy jakieś regulaminy ;)
Acz są niezaprzeczalnie ogromne plusy tego golasowego biwakowiska - np. korzystanie z łazienek. Zazwyczaj nie przepadam za używaniem pryszniców na kempingach czy w innych ośrodkach, bo ciężko zamknąć się w kabinie razem z ubraniem i go nie zalać, nie wiadomo gdzie dać buty, a gdzie ręcznik. Tu kabiny nie mają przednich ścianek (bo nikt się nie musi ukrywać tylko dlatego, że jest bez ubrania), na zewnątrz w korytarzu są haczyki, a buty czy suche ubranie w ogóle można zostawić na trawie przed budynkiem i dopiero tam się na spokojnie ubrać. Do tego łazienki są koedukacyjne, więc odpada problem, że do damskich jest zawsze kolejka, a męskie stoją puste. Mega wygoda jak dla mnie.
Kolacja o zachodzie słońca.
Coś do nas przylazło, zwabione zapachem potrawy.
Rano idziemy się przejść wzdłuż jednego z ramion rzeki. Początkowo suniemy drogą, której pobocza porasta jakaś sucholubna roślinność o bardzo intensywnym zapachu.
Rzeka jest tak obstawiona zabudową, że ciężko podejśc do wody - płot w płot, ściana w ścianę. Trzeba sie przeciskać, wciągać brzuch i mieć nadzieję, że żaden pies nie wyskoczy i w tyłek nie ukąsi.
Lepiej rozejrzeć się można jedynie na wysokości mostu.
Wędki stacjonarne ;)
A tak prezentuje się miejsce ujścia rzeki do morza. Tzn. jednej z dwóch odnóg. Jutro pójdziemy obczaić tą drugą.
Fragment drogi wzdłuż rzeki jest wyjątkowo fajny - tam, gdzie idzie się kładeczkami przez bagno. Przed oczami staje mi naddunajskie Wiłkowe, ech... ile to już lat!
Chwilę nam zajmuje zabawa z kociętami w chowanego. Nie wiem ile sztuk jest ich naprawdę, ale ma się wrażenie, że naraz są wszędzie!
Przy moście wjazdowym na wyspę, postanawiamy wstąpić do knajpy zwanej "Barakuda". Na pierwszy rzut oka przypomniała mi jakiś kowbojski film, który oglądałam bardzo dawno, chyba jeszcze jako dziecko. Tytułu nie pamiętam.
W środku też wystrój całkiem przyjemny. Chciałabym mieć w domu takie meble czy lampy! (i tyle ryby w lodówce :)
Wyłazimy też na balkonik, z którego można poprzyglądać się rzecznym klimatom.
Zjadamy zestaw wodnych robali - krewetki, ośmiornice, małże, kalmary i co tam jeszcze wyłowili z morskich i rzecznych odmętów.
Wyspa nieduża, ale jest tu gdzie połazić.
cdn

















































Brak komentarzy:
Prześlij komentarz