Nigdy nie mieszkało się tu łatwo. Zimy były chłodniejsze niż w miejscach niżej położonych. Ziemia niezbyt dogodna pod uprawy, bo składająca się głównie z kamieni. Do tego dochodziły problemy z wodą, ze względu na brak rzek czy strumieni. Studni było mało, a wiele z nich gromadziło jedynie wodę z opadów. W suche okresy roku gospodarze ponoć chodzili poić bydło aż do jeziora - kawałek mieli!
W przewodniku, który leżał w domku gdzie spaliśmy, pisało, że początek osadnictwa w tych górskich kotlinach był związany z osiedleniem się tu zbiegłych przestępców, którzy z dala od wszystkiego, postanowili rozpocząć nowe życie. Nie wiem czy tak było czy to jedna z miejscowych legend.
Boczna droga pnie się ostro w górę, by po pewnym czasie wyjść na płaski teren otoczony zewsząd górami.
O dziwo owa droga ma nawierzchnię nowszą i bardziej równą niż główna droga wzdłuż jeziora. Po kiego diabła ktoś tak asfaltował drogę do wiosek, w których prawie nikt nie mieszka? Do Dedići dochodzą też w miarę nowe słupy elektryczne - może jest więc jakiś wiekszy plan ponownego zasiedlenia tych okolic?
Dedići jest największą miejscowością na naszej trasie. Są tu ogródki wyraźnie używane w celach rekreacyjno - letniskowych.
Jest w miare nowa dzwonnica, z tablicami wspominającymi fundatorów. Przy dzwonnicy kończy się asfalt.
Dalej zaczyna się rejon starych kamiennych domów, w większośći opuszczonych, często w mocno już posuniętym stanie rozkładu. Przydomowe ogródki mieli tu otoczone murkami. Obecnie wszystko utopione jest w zaroślach. Tło stanowią równie zielone góry zamykające horyzont.
Ten jakiś nowszy, bo wyraźnie wzmacniany betonem.
Uliczki między dawnymi gospodarstwami były dosyć wąskie.
A tu udało się upolować bardzo ciekawą chmurę. Niebo jest praktycznie zupełnie czyste, bezkresny błękit i ona jedna taka się objawiła! :)
Ci to mieli fajne widoki z okna!
Przy tym domu to prawie dostałam zawału! Słyszę, że wewnatrz budynku coś jest, bo sapie i tupie, wycofuje się i nagle widzę duży brązowy kształt wyłażący z krzaków! Już byłam pewna, że to niedźwiedź, a to konie! Potem jeszcze i krowy spotykaliśmy w pustych budynkach. Wygląda na to, że kryły się przed upałem. Bo nie dość że mają tam cień, to jeszcze ten cały chłód kamiennych murów.
W miarę możliwości zaglądamy do wnętrz mijanych domów. A nuż gdzieś zostały jakieś sprzęty? Acz oprócz fragmentów półek, nisz wyżłobionych w kamieniu ścian czy resztek drabin - to raczej nie bardzo jest na czym oko zawiesić.
 |
 |
|---|
Ciekawe czy gdybyśmy tu przyjechali 10 lat temu - to domy byłyby w lepszym stanie, więc ciekawsze do oglądania? Czy może wtedy były zamknięte albo jeszcze wciąż zamieszkane?
Bardzo cieszy, że w jednym z domów znajdujemy skrzynię! I to taką ładnie zdobioną po bokach!
A tu nawet auto zostało, wprawdzie trochę zdekompletowane ;) Wygląda na golfa.
Ciekawe ile lat już stoi? Bo blachy ma takie w miarę nowe, tzn. w obecnie używanym wzorze, więc zakładane po 2008 roku.
Do kolejnej wioski prowadzi już tylko polna droga. Ale słupy twardo idą dalej.
Na rozdrożu, w cieniu rozłożystych drzew - miejsce odpoczynkowe.
Ten murek sugeruje, że zbliżamy się do zabudowań.
Docieramy do Marvučići. Tu chyba już nikt na stałe nie mieszka i domów jest tylko kilka.
Fajna beczka! I struktura ściany w tle - wyraźnie kiedyś pięły się po niej jakieś bluszcze.
A połyskliwe żuczki pasą się na ziołach.
Coś jakby punkt widokowy nad wioską.
Niedaleko od Marvučići miała stać w zaroślach opuszczona kaplica, od zabudowań jakieś 300 metrów.
Nie poszliśmy tam jednak, bo nie znaleźliśmy żadnej ścieżki, a wiemy że kilkaset metrów bezdrożem w Czarnogórze latem - to raczej trasa nie do przebycia bez strat w ludziach ;) Nie było to dla nas wielkim zaskoczeniem, bo z mapy też wyglądało, że nie ma ścieżki. Teraz pisząc relacje jak patrzę na satelitarne mapy - to droga jest. Ba! Wyraźniejsza niż ta, którą szliśmy między wioskami. Ki diabeł? Głowę bym dała, że pół roku temu jej na mapach nie było. A teraz jak byk droga! Tylko z Dedici, a nie z Marvučići skąd jest najbliżej. Zawsze to już pozostanie dla mnie niewyjaśnioną zagadką - czy mnie zaćmiło w czasie planowania czy przez ten czas zaktualizowali mapy. Kościółek też na najnowszych zdjęciach jest wyremontowany, więc jest szansa, że droga również powstała jakoś nie za dawno.
Tak samo jeszcze jedna rzecz jakby zmieniła się na mapach - wieś, którą wtedy zapisałam sobie jako "Bardici" teraz figuruje jako "Gurza". Acz nie ma to chyba wielkiego znaczenia, bo tam gdzie spodziewaliśmy się tych wiosek - są tylko 2 lub 3 zarośnięte po dach domy, gdzie trzeba by się przedzierać nurkując w chaszczach z głową.
Asfaltowa droga prowadzi też do wioski Lukići.
Są tu 3 domy wyglądające na używane, a przynajmniej w okresie letnim. Dalej mijamy rozległe łąki, gdzie pasą się krowy z cudnie terkoczącymi dzwoneczkami. Tzn. teraz akurat krowy chronią się w zaroślach na skraju łąk, więc na zdjęciach nie pozują. Tylko dzwoneczki słychać, więc może są to krowy widmo? ;)
Na jednej z polan stoi samochód, przerobiony na altankę. Niestety na drzwiach wisi kłódka. Na obecnym etapie ciężko już chyba jednoznacznie oszacować jaki to model. Może to Zastava 850 AK lub Zastava 900 AK? Blachy ma jeszcze jugosławiańskie, więc zapewne trochę czasu tu stoi.
Coraz bardziej skaliste ścieżki wspinają się na zbocza.
Na końcu górskiej drogi jest gospodarstwo, gdzie sam kamienny duży dom raczej wygląda na opuszczony.
Jest jednak pies, który ujada, więc się szybko ewakuujemy, bo płot nie jest szczelny, a pies brzmi jakby był całkiem spory.
Mamy jeszcze plan na dziś poszukać podobnych kamiennych wiosek nad samym jeziorem, więc lepiej, abyśmy nie zostali pożarci już teraz ;)
cdn
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz