Na rozdrożu stoi też knajpa.
Zjadamy tam ryby z sałatką szopska. Mają też pyszny domowy sok z granatów. Sprzedaje miła starsza pani. Menu jest takie, że potrawy są sfotografowane i można pokazać palcem co się chce. Wygodne to jest w sytuacji, gdy porozumienie werbalne jest utrudnione. Siedzimy na werandzie, nie ma klimy, ale jest tak chłodno, że muszę iść po bluzę.
Zjazd do Pristani jest tak stromy, że boimy się jechać autem na dół, że potem nie wyjedziemy. Ostatni kawałek idziemy więc pieszo. W ogóle ciekawe to wygląda - jakby w pewnym momencie droga się urywała - a ona po prostu ostro skręca w prawo i wali się w dół na łeb na szyję. No i w tym samym momencie widoki ładne się odkrywają.
A tu już widać wioskę - skupisko kilku kamiennych domów przyklejonych do zbocza.
Na chwilę obecną chyba nikt tu na stałe nie mieszka, acz część domów jest wykorzystywanych na składziki czy np. miejscówki na grilla.
Jezioro niezbyt zachęca do kąpieli - woda zielona i ciepła jak zupa. Wydaje się wręcz cieplejsza od powietrza. A wokół cudnie śpiewają ptaki.
Niewielkie zatoczki służa głównie do przechowywania łodzi, którymi wożą turystów.
Są też inne ślady ludzkiego przebywania na tutejszych plażach ;)
Potem chcemy iść do sąsiedniej nadjeziornej wioski zwanej Raduš. Miała być ścieżka, ale jej nie ma. Jest nawet drogowskaz wskazujący, że trzeba iść o tam! w gąszcz. W Polsce albo w podobnych krajach to żaden problem, nie ma ścieżki - to się idzie krzakami. Tu niestety nie ma takiej opcji. Tzn. w sumie jest, ale my nie jesteśmy aż tak zdesperowani ;) Pewnie większość ludzi dociera tam łodziami od strony jeziora.
Na rozejściu dróg, tzn tej co jest, z tą co jej nie ma, stoi niewielki kościółek przy cmentarzu.
Jest tu też pomnik „Poległym za wolność”. Napisy są w cyrylicy, więc chyba po serbsku? Na tablicy wisi flaga wyglądająca na macedońską.
Pomnik jest mocno zbiorczy i upamiętnia osoby, które źle skończyły w wyniku różnych wojen, w rozmaitych czasach. Jest wymieniona: „rewolucja lat 1941–1945”, „ofiary faszystów”, „w walce przeciwko terrorowi monarcho-faszystowskiemu 1936 roku”, w powstaniach 1876–1878”, „w wojnie bałkańskiej 1912–1913”, „w I wojnie światowej 1914–1918”. Niezłe kombo! Pomnik jest wystawiony w 1961 roku, więc nie uwzględniono ofiar wojny, która miała nadejść dopiero za 30 lat... Jedno jest pewne - w żadnych czasach ludzie nie mogą siąść na dupie i zająć się czymś przyjemnym i pożytecznym, tylko ciągle muszą się wzajemnie mordować - a idea, w imię której będą to robić - to się już zawsze jakaś znajdzie...
Nie mogąc się dogodnie dostać do planowanej wioski - skupiamy się na zwiedzaniu cmentarza, gdyż wydał się nam bardzo ciekawy.
Jedno jest pewne - Czarnogórę warto zwiedzać w czerwcu, bo wtedy wszędzie kwitną te moje ulubione krzewy. To chyba oleandry? Te same skubańce co rok temu tak cudnie porastały Valdanos! One chyba podobnie jak buby lubią miejsca opuszczone i zdziczałe! Jeszcze w tym roku nieraz się z nimi spotkamy!
Jeden grób kryty jest betonowym namiotem.
Są pomniki z pięcioramienną gwiazdą czy sierpem i młotem. Chowano tu różnych wojskowych, widać komunistów.
![]() |
![]() |
|---|
![]() |
![]() |
|---|
Dwa portrety ryte w błyszczących płytach sugerują wykonywane zawody.
Jest wiele starych zdjęć nagrobnych, można więc spojrzeć w oczy starodawnie odzianym lokalsom. Dziwnie tak, gdy patrzą na ciebie osoby z innych epok, nie żyjące już od lat kilkudziesięciu. Jest w tym coś upiornego, a jednocześnie fascynującego.
![]() |
![]() |
|---|
![]() |
![]() |
|---|
Co ciekawe - są dwa groby, na których zdają się być ci sami kolesie! Tylko w innych ubrankach!
Na niektórych płytach są ryte w kamieniu jakieś medale, herby czy szable.
Jeden pomnik jest opatrzony pieluchą. Na początku uznałam, że to po prostu śmieć, ale chyba każdy prędzej by walnął w krzaki niż wcisnął na grób? Poza tym kto przewija dziecko akurat na cmentarzu? A może to specjalnie? Może to jakiś fetysz zmarzłego? Mam wrażenie, że jest z tym związana jakaś historia...
A ten grób wygląda jakby coś z niego wylazło i poszło na spacer.
Sama kaplica jest zamknięta. Może i dobrze, bo jej wnętrza wydają mi się jakieś odpychające, jakby emanujące złą energią. Zaglądamy przez okienka. Stare, poczerniałe obrazy zdają się ledwo trzymać ścian i tylko patrzeć jak jakiś zombiak wyskoczy zza filara...
Wokół, gdzie okiem nie sięgnąć, wszędzie góry!
I pełno wszelakiego życia. Sarna na nas wyskoczyła zza nagrobka. Popatrzyła dziwnie, pokręciła łebkiem i dała nura w chaszcze kierując się na Raduš.
Są też pająki:
Porosty:
Żółwie:
Po drodze mijamy jeszcze jeden kościół, bardzo podobny do poprzedniego, ale położony bliżej Gornej Seocy. I znów taka betonowa cmentarna wiata. Ale tu już się nie zatrzymujemy.
Wracamy w stronę naszego domku.
cdn


























































Brak komentarzy:
Prześlij komentarz