bubabar

czwartek, 19 listopada 2026

Czarnogóra cz.8 (2026) Ada Bojana - w krainie korzeni i porzuconych butów

Dziś wybieramy się wybrzeżem na koniec wyspy - do granicy z Albanią i drugiego ramienia rzeki. Im dalej idziemy, tym ilość plażujących czy spacerujących staje się mniejsza i mniejsza... A ci spotykani mają dużo smuklejsze sylwetki.

Na horyzoncie zaczynają się rysować masywy wysokich gór, a ilość ludzi staje się w pełni akceptowalna :)


Jednocześnie rośnie liczba drewnianych konstrukcji - płotków, parawanów, czasem wręcz wiat.


Ciekawe zestawienie ;)


Taka z rzadka rozrzucona "zabudowa" plażowa cieszy oko, a nie, że wszystko upstrzone tymi leżakami i parasolami w równych rządkach - jak chów klatkowy kur. Brrrr...

Im dalej idziemy - tym bardziej rolę budowniczego przejmuje przyroda. Chyba muszą tu być mocne sztormy, bo większa część plaży jest usiana belami, gałęziami i ogromniastymi korzeniami!


Miejscami wręcz jakby drugi las wyrósł na piasku. A może to był las, tylko zasypały go piachy i wyżarła morska sól?


Miejscami wędrówka brzegiem staje się już na tyle utrudniona...



... że wybieramy trasę lasem. Tu też idzie się całkiem przyjemnie!


Laski na wydmach zdają się być dogodne biwakowo, idealne, żeby np. hamaki powiesić. Choć kto wie? Może wieczorami komary zjadają żywcem?


W końcu docieramy do granicy. Dalej wzdłuż morza już nie da rady iść - przed nami rzeka!


Różne malownicze półwyspy, mierzeje i zatoczki i jeziorka się tu uformowały.


Przy samej granicy jest bardzo dużo rzeczy wyrzuconych na brzegi, np. zabawki:


Ale również: beczki, butelki, sieci, pływaki, buty. Tak!! BUTY!!! Wszędzie wokół walają się dziesiątki zdekompletowanego obuwia. Natychmiast przed oczami staje mi Albania, rok 2016 i "Zatoka Obuwnicza" położona niedaleko wioski Topojë. To już 10 lat??? A jak wczoraj... Pamiętam jak zbierałam tam te buty - jak ludzie zbierają muszelki czy bursztyny ;)


Tylko wtedy zbierałam je sama, mimo że kabaczek był obok. Ale kabaczek tylko robił "Uuuuuu" i pacał łapkami w piasek lub deski chatkowego balkonu.


I minęło 10 lat. I znów przed nami Albania. I znów jesteśmy na plaży pełnej butów. Deja vu! Tylko że dziś kabaczek zbiera buty razem ze mną. Dziś już dwie pary oczu są uchachane tą durną zabawą.


Idzie więc szybciej, bo na 4 ręce - i jakoś tak weselej. Robimy instalacje artystyczną z kijków i nadzianych na nie naszych trofeów. Chyba z 50 sztuk pozyskałyśmy, ale zapewne można by i 3 razy tyle. Dominuja zwykłe klapki, ale są i buty sportowe, i dziecinne, i wydziwiaste szpilki na obcasach, i nawet takie wyższe za kostkę, wiązane.


Niezmiennie ciekawi mnie geneza tego zjawiska. Czy nagły przypływa porywa wypoczywającym na plaży ich dobytek, a ludzie w panice uciekają boso? Czy może gdzieś są lotne piaski, gdzie nieostrożnym spacerowiczom wpada noga, a wyciągają ją już bez buta? Czy może kiedyś rozbił się statek przewożący taki typ ładunku?


Bardzo malownicze chmury formują się nad albańskimi górami. Ładne, ale mają też w sobie jakąś grozę...



Gdy wracamy zrywa się wiatr. Miły, ciepły wiatr. I jak ładnie układa piasek!


Ale ostatecznie nie było burzy, ani nam nie dolało. Tornado też nie nadeszło. Dziwne chmury widać pozostały w Albanii.


Pozdrawiamy! Tacy byliśmy w czerwcu 2026! :)



cdn


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz