jabolowaballada: Chropaczów - hałdy nad Ajską (2026)

A my znów wracamy do Chropaczowa. Wycieczka sprzed dwóch miesięcy pozostawiła spory niedosyt, więc teraz dokładnie wiemy, w które zaułki trzeba zajrzeć. Wysiadamy z tramwaju i od razu walimy w rejon kamienic przy torowisku. Ulica Pileckiego. A dalej już tylko chaszcz.

Między Chropaczowem, Lipinami a Godulą znajdują się poprzemysłowe tereny. Ostatnio zabrakło nam czasu, aby tam się zapuścić. A może czai się tam coś ciekawego?

Gdzieś w oddali majaczą Szombierki - kominy elektrowni i kopalniane szyby. Żal, że nie wzięłam aparatu z zoomem.

Kawałek dalej schodzimy nad zbiornik wodny. Ajska go zwą. Dziwnie tak brzmi... Internety mi powiedziały, że nazwa pochodzi od niemieckiego słowa lód - "Eis". Bajorko zazwyczaj zamarzało zimą, a lokalsi robili tu sobie ślizgawkę.

Nad stawem wznosi się hałda. Jej stożek nieśmiało wygląda spomiędzy zieloności. Hałda jest dwukolorowa - ma barwy buro - ceglaste. Ponoć miejscowi ją nazywają Kopyto.

Hałdę usypano z różnych odpadów produkowanych przez okoliczne zakłady - głównie hutę cynku "Guidotto" i kopalnię "Śląsk". Po terenach, gdzie dawniej stały te zakłady będziemy sobie dziś wędrować. Szkoda, że obecnie ciężko już namierzyć jakiekolwiek pozostałości. Była tu jeszcze w okolicy większa hałda "Ajska", ponoć pyląca i płonąca w środku. Kilkanaście lat temu została rozebrana. To w ogóle był jakiś taki moment, że większość śladów dawnego przemysłu znikneło z krajobrazu Śląska. Szkoda, bo hałdy i kominy powodowały, że teren miał swoją specyfikę, że Śląsk wyglądał inaczej niż Mazury czy inna Wielkopolska. Fajne były kiedyś czasy, gdy każdy kawałek Polski był inny, miał swój wyraz, a nie wszędzie totalna unifikacja. Szkoda, że nie zdążyłam tych wszystkich hałd obczaić, obfotografować i nacieszyć się ich specyficznym pięknem. Spokojnie mogłam to zrobić, ale szukałam ciekawych miejsc w dalekich krajach, wierząc, że to co mam pod nosem będzie trwać wiecznie...

Rodzice zostają nad stawem, a ja z kabakiem biegnę na szczyt. Ścieżki są dosyć strome.

Z tą nazwą "Kopyto" - to jest coś na rzeczy! Acz zdecydowanie jest to zwierz parzystokopytny ;)

Niczego sobie "skałka" się uformowała!

I znów otaczają nas zbocza cieniowane na rudo.

A tu zdjęcie na dowód, że faktycznie żeśmy wylazły na samą górę - zrobione przez mojego tatę stojącego u podnóża.

Brzozy tak jak buby - też lubią hałdy!

Idąc dalej teren staje się płaski i coraz mocniej zarośniety. Tylko fragmenty dziwnie czarnego, żużlowatego gruntu przypominają, że znajdujemy się na hałdach.

A to kolejne wzgórze znajdujące się kawałek dalej od stawu, również przemysłowego pochodzenia. Ono jest czarne, tu już nie widać cieniowania na rudo. Nie ma również malowniczych szpiców - ot obły płaskowyż ze szlakowatych kamyków. Miejsce ma jednak swoje zalety np. rozległe widoki. Tutaj więc zapodajemy piknik.

A się skubaniec rewelacyjnie maskuje na tej nawierzchni!

Nasz dalszy spacer wiedzie torami. Przypuszczalnie coś tędy jeździ, ale chyba nie za często. I raczej tylko towarówki, więc Pendolino nie powinno nas rozchalapać ;)

Kolejowa wędrówka nie trwa długo - schodzimy pod wiadukt, by dalej podążać ulicą Sztygarską. Solidna betonowa budowla - jak jakiś bunkier, a nie tylko przepust pod torami.

"Bunkier" przechodzi w długi, ceglany "półtunel".

Szukamy tu pozostałości po dawnej kopalni. Jednak nie ma żadnych ruin, w ogóle mało się zachowało czegokolwiek mogącego świadczyć o przemysłowej przeszłości tej okolicy. No jest komin. Duży komin.

Ceglane hale - zadrutowane płotem i wciąż wykorzystywane do jakiś celów.

Kopalniane wagoniki - stojące na skraju złomowiska, więc chyba nic dobrego ich nie czeka...

No i chyba byłoby na tyle... Można się jeszcze nacieszyć powojami i dziewannami :)

Powoli wracamy na przystanek, mijając różne zaułki i wąskie przejścia.

Mural z górnikiem.

Kamienica z dziwnym, betonowym wzmocnieniem parteru. Chyba jeszcze takiego nie widziałam.

A wszystko pod czujnym okiem naokiennych uszastych.

Jest też naturalny ogród przed jedną z kamienic. Wszystko wskazuje na to, że wyrósł sam, nikt go nie sadził, nie pielęgnował - a ile cudnych, kolorowych kwiatów!